Czynności procesowe podejmowane przez pełnomocnika strony wywołują skutki bezpośrednio dla niej. Trzeba jednak pamiętać, że gdy mocodawca staje przed sądem równocześnie ze swym pełnomocnikiem, jest uprawniony do prostowania albo odwoływania jego czynności i oświadczeń. Artykuł 41 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a) wymaga jednak niezwłoczności działania mocodawcy. Uprzednie i odmienne od oświadczenia strony oświadczenie jej pełnomocnika nie wiąże mocodawcy i jest bezskuteczne dla postępowania przed sądem administracyjnym. Warto pamiętać o różnicy między pełnomocnikiem, nie tylko zawodowym, a przedstawicielem ustawowym strony.
Mocodawca może prostować i uchylać wszelkiego rodzaju oświadczenia składane przez pełnomocnika (lege non distinguente nec nostrum est distinguere). Artykuł 44 p.p.s.a normuje zatem prostowanie albo odwoływanie oświadczeń o okolicznościach faktycznych, ocenach tych faktów np. z perspektywy prawa, oraz oświadczeń woli (czynności procesowych) podejmowanych przez pełnomocnika strony.
Użyte przez p.p.s.a określenie „stawający jednocześnie z pełnomocnikiem” wprowadza prawny wymóg obecności obu w tym samym czasie (symultanicznie), w momencie dokonywania czynności lub składania danego oświadczenia. „Niezwłocznie” nie jest synonimiczne z „natychmiast” w sensie bardzo krótkiego odstępu czasowego. „Niezwłoczność” jest określana w ramach konkretnego postępowania. Zwykle wymagana „niezwłoczność” to sprostowanie lub odwołanie oświadczenia pełnomocnika tuż po jego złożeniu, jednak może to nastąpić też nieco później, aż do momentu dokonania przez przeciwnika procesowego lub sąd administracyjny takich czynności, które są reakcją czy konsekwencją oświadczenia pełnomocnika.
Nieobecny przy czynności mocodawca ma prawo odwołać albo sprostować oświadczenia swego pełnomocnika w piśmie wniesionym do sądu przed najbliższym posiedzeniem bądź ustanie na tymże posiedzeniu. Jeśli pełnomocnik złożył oświadczenie przed zamknięciem rozprawy, dopuszczalne jest sprostowanie albo odwołanie go w środku odwoławczym (w ten sposób dla procedury cywilnej wypowiedział się np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 26. IV 1995 r., III CZP 43/95).