BazaDoradcow.pl

E-księgowość jest coraz częściej oferowaną na rynku formą świadczenia usług rachunkowo – księgowych. Jest nowoczesnym rozwiązaniem dla firm ceniących oszczędność czasu i wygodną współpracę wykorzystującą nowe możliwości technologiczne. Jakie atuty posiada e-księgowość?

Efektywność e-księgowości

E-księgowość jest niezwykle skutecznym sposobem prowadzenia rachunkowości firmy. Przedsiębiorcy prawie nie uczestniczą w procesie opracowywania dokumentacji księgowej. Ich zadaniem jest jedynie zgromadzenie i dostarczenie dokumentów księgowych. Kompleksowa księgowość firmy nie wymaga od nich ani organizacji miejsca pracy dla zatrudnianych księgowych, ani nadmiernej przestrzeni na przechowywanie dokumentów. E-księgowość dostarcza pełną ewidencję księgową oraz wszystkie niezbędne dokumenty zarówno dla użytku przedsiębiorcy, jak i odbiorców zewnętrznych.

Lokalizacja nie wpływa na e-księgowość

Każda firma może podjąć decyzję o prowadzeniu ewidencji księgowej w formie e-księgowości bez względu na swoją lokalizację. Również ewentualna zmiana siedziby firmy nie ma żadnych konsekwencji w zakresie organizacji rachunkowości firmy. W dobie internetu bardzo często odległość nie ma znaczenia w prowadzeniu biznesu. Dzięki temu można również szukać takiej formy księgowości, która w pełni odpowiada potrzebom i wartościom.

Wygoda e-księgowości

E-księgowość jest komfortowym rozwiązaniem dla nowoczesnych firm. Jej ogromnym atutem jest wygodna forma współpracy, która korzysta ze współczesnych dobrodziejstw internetu. Dużego znaczenia nabierają miękkie kompetencje, zdolności interpersonalne, dobra organizacja pracy i inne umiejętności społeczne potrzebne do realizacji różnorodnych przedsięwzięć. Podmioty świadczące usługi e-księgowości muszą odznaczać się doskonałym systemem organizacji i ogromną elastycznością wobec wymagań klientów.

Czynności procesowe podejmowane przez pełnomocnika strony wywołują skutki bezpośrednio dla niej. Trzeba jednak pamiętać, że gdy mocodawca staje przed sądem równocześnie ze swym pełnomocnikiem, jest uprawniony do prostowania albo odwoływania jego czynności i oświadczeń. Artykuł 41 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a) wymaga jednak niezwłoczności działania mocodawcy. Uprzednie i odmienne od oświadczenia strony oświadczenie jej pełnomocnika nie wiąże mocodawcy i jest bezskuteczne dla postępowania przed sądem administracyjnym. Warto pamiętać o różnicy między pełnomocnikiem, nie tylko zawodowym, a przedstawicielem ustawowym strony.

Mocodawca może prostować i uchylać wszelkiego rodzaju oświadczenia składane przez pełnomocnika (lege non distinguente nec nostrum est distinguere). Artykuł 44 p.p.s.a normuje zatem prostowanie albo odwoływanie oświadczeń o okolicznościach faktycznych, ocenach tych faktów np. z perspektywy prawa, oraz oświadczeń woli (czynności procesowych) podejmowanych przez pełnomocnika strony.

Użyte przez p.p.s.a określenie „stawający jednocześnie z pełnomocnikiem” wprowadza prawny wymóg obecności obu w tym samym czasie (symultanicznie), w momencie dokonywania czynności lub składania danego oświadczenia. „Niezwłocznie” nie jest synonimiczne z „natychmiast” w sensie bardzo krótkiego odstępu czasowego. „Niezwłoczność” jest określana w ramach konkretnego postępowania. Zwykle wymagana „niezwłoczność” to sprostowanie lub odwołanie oświadczenia pełnomocnika tuż po jego złożeniu, jednak może to nastąpić też nieco później, aż do momentu dokonania przez przeciwnika procesowego lub sąd administracyjny takich czynności, które są reakcją czy konsekwencją oświadczenia pełnomocnika.

Nieobecny przy czynności mocodawca ma prawo odwołać albo sprostować oświadczenia swego pełnomocnika w piśmie wniesionym do sądu przed najbliższym posiedzeniem bądź ustanie na tymże posiedzeniu. Jeśli pełnomocnik złożył oświadczenie przed zamknięciem rozprawy, dopuszczalne jest sprostowanie albo odwołanie go w środku odwoławczym (w ten sposób dla procedury cywilnej wypowiedział się np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 26. IV 1995 r., III CZP 43/95).

Zasada uczciwej konkurencji ma swoje odzwierciedlenie normatywne w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Jedną z norm które jej dotyczą jest art. 76 Konstytucji, nakazujący władzom publicznym podejmowanie efektywnych środków tak w ramach władzy ustawodawczej jak i wykonawczej i sądowniczej (szeroki termin „władze publiczne”) budujących mechanizmy ochrony konsumentów, użytkowników i najemców, zatem podmiotów zwykle słabszych ekonomicznie w ramach poszczególnych umów, przed działaniami zagrażającymi ich bezpieczeństwu, zdrowiu i prywatności. Władze publiczne na mocy tego samego artykułu Konstytucji zostały zobowiązane do zapewnienia procedur chroniących uczestników życia gospodarczego i społecznego przez nieuczciwymi praktykami rynkowymi ( w tym przed nieuczciwą konkurencją w sensie Ustawy o z.n.k.).

Trzeba też pamiętać o normie prawnej wysłowionej w art. 20 Konstytucji. Zgodnie z nim społeczna gospodarka rynkowa (zatem nie np. leseferystyczna czy etatystyczna) stanowi podstawę całego ustroju gospodarczego państwa polskiego. Owa gospodarka, naśladująca po części rozwiązania welfare state, po części niemiecki ordoliberalizm, ma być urzeczywistniana m.in. w warunkach wolnej konkurencji, która gwarantuje równość szans poszczególnych osób, chcących brać udział we współzawodnictwie rynkowym.

Również w świetle art. 9 Prawa Przedsiębiorców, każdy przedsiębiorca jest obowiązany do prowadzenia swej działalności gospodarczej w zgodzie z zasadami uczciwej konkurencji, z poszanowaniem dobrych obyczajów (jest to pojęcie analogiczne do „zasad współżycia społecznego z Kodeksu cywilnego i „dobrych obyczajów kupieckich” z ustawodawstwa II RP) jak również interesów konsumentów i pozostałych przedsiębiorców, o ile te interesy są słuszne (czyli m.in. zgodne z prawem). Winien też, jak dydaktycznie dodaje ustawa, szanować i chronić prawa i wolności człowieka.

De lege lata w Polsce ochrona dobra, którym jest rzeczywiście wolna i uczciwa konkurencja bazuje na czterech ustawach: o ochronie konkurencji i konsumentów, o zakazie nieuczciwej konkurencji, o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz we wprowadzonej w roku 2016 ustawie o przeciwdziałaniu nieuczciwemu korzystaniu z przewagi kontraktowej w obrocie produktami spożywczymi i rolnymi. Ta ostatnia ma charakter swoistej, interwencyjnej „spec ustawy”, bowiem znajduje zastosowanie jedynie na rynku rolnym i żywnościowym. Preferuje ona publicznoprawny (administracyjny) tryb ochrony, nie zaś powództwa, odmiennie zatem niż Ustawa o z.n.k. i również prywatnoprawna Ustawa o nieuczciwych praktykach rynkowych.

Na podstawie: J. Szwaja (red.), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2019.